ในชีวิตของคนเรา มีใครบอกได้บ้างว่าเส้นที่ว่า "พอ" มันอยู่ที่ตรงไหน ต้องรอให้เจ็บกี่ครั้ง หรือต้องทรมานเจียนจะตายก่อนหรอถึงจะ พอ หลายคนบอกว่าการที่เราได้ทุกข์ ได้เจ็บ ได้ปวด ทำให้เรารู้จักคุณค่าของความสุข หลายคนเลยคิดที่จะใช้ชีวิตอยู่บนความทุกข์ เฝ้าแต่รอ และแค่หวังว่าความสุขจะเข้ามาเมื่อไร ตัวผมเองก็คนหนึ่ง ที่ตอนนี้คิดว่าความสุขของตัวเอง คือการได้รู้สึกเจ็บปวด รู้สึกเศร้า น้อยใจ โหยหาในสิ่งที่ไม่มีใครจะให้ได้ (เพราะรู้ว่าไม่มีใครจะสามารถให้ได้) ก็เลยยิ่งทำให้อยากได้ แล้วก็ยิ่งเจ็บ ยิ่งช้ำ แต่ก็กลับมานั่งยิ้ม เหมือนกับว่ากำลังมีความสุขอย่างมาก....... "พอ" ผมบอกกับตัวเอง "พอ พอได้แล้ว"ผมฟังตัวเอง แต่ก็ยังไม่หยุดทำในสิ่งที่ผมจินตนาการขึ้นเอง ว่าเป็นความสุข ........ "พอ" ผมหยุดตัวเองได้ครั้งนึง แต่ทันทีที่จิตใจผมว่าง ความคิดมันก็พาผมกลับไปหาสิ่งที่ผมมีความสุข แล้วก็รู้สึกเจ็บ รู้ลึกปวด รู้สึก "พอ".............
2007/Jun/12
2007/Jun/12
"ในขณะที่ท่านได้อ่านขอความนี้อยู่ โปรดรับรู้...ว่าผู้เขียนได้เสียชีวิตไปแล้ว" นี่คือสิ่งที่ผมอยากพูดจริงๆ แต่ผมไม่ได้คิดที่จะพรากชีวิตตัวเองจากโรค (โลก) ที่โหดร้ายนี้แต่อย่างใด อันที่จริงแล้วผมแค่อยากได้ชีวิตใหม่ ชีวิตที่ปราสจากมลทิน แต่ก็ไม่ใช่ว่าผมเคยทำอะไรผิดร้ายแรง (ผมยังไม่ได้ไปฆ่าใครนะครับ) แต่แค่คิดว่ามันน่าจะสามารถมีชีวิตที่ดีขึ้นกว่านี้ ออกจะเป็นคนคิดมากไปนิด เลยหวังหลายๆไว้สูง ยิ่งสิ่งที่รู้อยู่แกใจว่าไม่สามารถมีวันที่จะได้มาก็ยิ่งอยากได้ แล้วกี่ที่แล้วที่ต้องมานั่งช้ำอย่างนี้ "แต่เคยจำมั๊ย?" ผมถามตัวเอง คำตอบอะ รู้อยู่เต็มอก ซึ้งอยู่ในใจ แต่ก็ไม่เห็นเคยจะเปลี่ยนซะที (คิด แต่ก็ไม่เคยเปลี่ยน)
นี่คือ blog แรกของผม เอนทรีแรกด้วย........ ซีเรียสมากเดี๋ยวหนีกันหมด.........
